Residual Image

Ή, ελληνιστί:

Υπολειμματική εικόνα

Τώρα τι είναι πάλι τούτο και γιατί μας ενδιαφέρει;

Αυτό είναι κατά την Google (την πολυαγαπημένη):

Μια υπολειμματική εικόνα είναι μια εικόνα που «απομένει» και σχηματίζεται αφαιρώντας μια επεξεργασμένη ή αποθορυβωμένη εικόνα από την αρχική, θορυβώδη αντίστοιχη, αποκαλύπτοντας χαμένες λεπτομέρειες. Λειτουργεί ως χάρτης διαφορών, υποδεικνύοντας την έκταση της εξομάλυνσης, του θολώματος ή των πληροφοριών που αφαιρέθηκαν κατά την επεξεργασία. Στην ηλεκτρονική και την τεχνολογία οθονών, ο όρος αυτός αναφέρεται επίσης σε εικόνες «φαντάσματα» ή προσωρινή, αμυδρή διατήρηση προηγούμενου περιεχομένου στις οθόνες.

Εγώ όμως ο πονηρός έχω κάτι άλλο (όπως πάντα) στο μυαλό μου:

Residual Image (μου αρέσει το πως ακούγεται περισσότερο στα αγγλικά) για μένα, είναι το εξής:

Η εικόνα του εαυτού μας (ή αυτο-εικόνα) όπως αυτή έχει διαμορφωθεί κάποια στιγμή στο παρελθόν και μας ακολουθάει στο παρόν και – ενδεχομένως – στο μέλλον!

Με άλλα λόγια είναι η εικόνα που βλέπουμε στον καθρέφτη κάθε φορά που κοιταζόμαστε, με ένα twist:

Μπορεί να ‘βλέπουμε’ τον εαυτό μας όχι όπως είμαστε τελικά, αλλά όπως θέλουμε να είμαστε ή όπως ήμασταν σε κάποια παλιότερη ημερομηνία, ας πούμε στα 20 ή στα 30 (χρυσές δεκαετίες;).

Ακούγεται περίεργο ίσως, αλλά αναλογιστείτε το εξής:

Ας πούμε έχετε φτάσει τα …άντα και έχετε πάρει κάποια κιλάκια παραπάνω με τις γνωστές παρενέργειες σε σώμα και δυνατότητες.

Ας υποθέσουμε επίσης ότι βλέπετε ένα όνειρο με τον εαυτό σας μέσα.

Η ‘εικόνα’ σας θα είναι η ίδια με αυτή που έχετε με τα παραπάνω κιλά ή θα είναι κάποια αόριστη εκδοχή του εαυτού σας όπως τον θυμάστε σε… λιγότερο επιβαρυμένες εποχές;

Δεν ξέρω, ίσως βαράω στο κενό, πετάω άδεια για να πιάσω γεμάτα, αλλά σύμφωνα με τα όσα έχω βιώσει προσωπικά, ισχύει το δεύτερο, σχεδόν σε κάθε περίπτωση.

Είναι αυτό που λένε ότι ενώ έχω πατήσει κάποια ηλικία ‘νιώθω’ πολύ μικρότερος;

Όντως αυτή η ατάκα είναι πολύ διαδεδομένη και στα social και γενικότερα ανάμεσά μας.

Είναι αυτό που λέει ο ορισμός παραπάνω για “προσωρινή, αμυδρή διατήρηση προηγούμενου περιεχομένου“;

Ό,τι και να είναι, πιστεύω ότι είναι κάτι υπαρκτό.

Η πίστη αυτή προφανώς προέρχεται από το γεγονός ότι όλοι άνθρωποι είμαστε και, αν πέφτω τόσο έξω στην πρόβλεψή μου για κάτι το οποίο βιώνω, τότε μάλλον, αν δεν το βιώνει κανένας άλλος, δεν είμαι άνθρωπος, οπότε είμαι κάτι άλλο…άτοπο (ελπίζω 🙂 ).

Τώρα, το υπαρκτό φαινόμενο είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να μας χαροποιεί κιόλας;

Αυτό δεν το πιστεύω, όσο και αν διαφωνήσω με την πλειοψηφία.

Στα πλαίσια της γενικότερης αυτογνωσίας που για μένα είναι κάποιου είδους στόχος, θα ήταν ίσως καλύτερα να έχουμε μία πιο ‘επικαιροποιημένη’ αυτό-εικόνα, παρά να πιστεύουμε ότι έχουμε τις δυνάμεις άλλων εποχών ή να νιώθουμε δεκαετίες κάτω από την πραγματική μας ηλικία.

Προσωπικά, θα ήθελα να έχω αποδεχθεί τον εαυτό μου στο παρόν με όσα και όποια ελαττώματα αλλά και προτερήματα (να τα λέμε και αυτά!) και όχι να είμαι σε μία μόνιμη αναπόληση ή να κυνηγάω μόνιμα μία εικόνα που έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορώ ποτέ να ‘πιάσω’.

Από την άλλη η αποδοχή είναι δύσκολη, η αναπόληση πιο εύκολη και δεν μπορώ πραγματικά να μη νιώθω και όποιον/α πάρει τον εύκολο δρόμο, που λέει και το τραγούδι από το μακρινό 1985!

Απλά ίσως είναι κρίμα να βασιζόμαστε σε παλιότερα γεγονότα ή αναμνήσεις ενώ μπορεί κάλλιστα τα καλύτερα να είναι μπροστά μας!

Στην υγειά της ελπίδας λοιπόν, η οποία πεθαίνει τελευταία!

Υ.Γ. Στο τέλος βέβαια πεθαίνει και αυτή, κατά το ρητό πάντα!! 😀