Μαθηματικά χωρίς αριθμούς!

Ψωμί χωρίς προζύμι
Γάλα χωρίς λακτόζη
Μπύρα χωρίς αλκοόλ
Rock μουσική χωρίς επικινδυνότητα

Και τελικά;

Ζωή χωρίς…νόημα;

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

Ότι όλο αυτό που ζούμε σαν ελληνική (και όχι μόνο) κοινωνία είναι λίγο…πως να το πω…faux που λένε και οι Γάλλοι;

Κάλπικο, υπερασφαλές, politically correct;

Λίγο απ’ όλα φαντάζομαι.

Που είναι τα 80s, τα 90s, ακόμα και τα 00’s όπου τα πράγματα ήταν λίγο πιο αυθεντικά, λίγο πιο αληθινά ίσως;

Είναι παρόντα στη νοσταλγία των ημερών μας;

Είναι παρόντα στη μνήμη μας;

Και πάλι δεν υπάρχει μονοσήμαντη απάντηση…

Όπως και δεν υπάρχει μοναδική απάντηση για το τι φταίει και το γιατί βρισκόμαστε σε αυτή τη θέση.

Είναι το ίντερνετ;

Είναι οι πόλεμοι από εδώ και από εκεί που δημιουργούν φόβο;

Είναι η υπερβολική χρήση του AI;

Ίσως όλα τα παραπάνω.

Αρκετά ξεστράτισα και ήρθε η ώρα να μπω στο κυρίως θέμα.

Ίσως ξέρετε την ιστορία του Ξενοφώντα Ζολώτα που κάπου στο 1959 έδωσε μία ολόκληρη ομιλία στα αγγλικά με ελληνικούς όρους για “να τονίσει τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας” και “να καταδείξει το γεγονός ότι αμέτρητες ελληνικές λέξεις βρίσκονται στην ετυμολογική ρίζα της αγγλικής γλώσσας”, όπως λέει και το (πολύ ενδιαφέρον) άρθρο της LIFO:

https://www.lifo.gr/now/entertainment/olokliri-i-istoriki-omilia-toy-xenofonta-zolota-sta-agglika-apokleistika-me

Θα προσπαθήσω να κάνω κάτι αντίστοιχο, χωρίς όμως τον ξεκάθαρο στόχο του κ. Ζολώτα, “αιμορραγώντας με στίχους” (Διάφανα Κρίνα – Κυριακή των Βαΐων), δηλαδή, για όποιον δεν κατάλαβε, γράφοντας με αναφορές σε τραγούδια κυρίως του Rock, στην αναζήτηση του ευρύτερου…νοήματος!

Πολιτικά ορθό λοιπόν πλέον το Rock.

Πάρτε, για παράδειγμα, τους στίχους από “ένα πληρωμένο τραγούδι” των Τρύπες (από το μακρινό 1993):

Φιμώνω τοίχους
Ταΐζω μηχανές
Για την καρδιά ενός κτήνους
Καταπίνω φωτιές
Πληρώνω ερωμένες σιωπές εκβιαστές

Τραυλίζω μύθους
Σκαλίζω πληγές
Για την καρδιά ενός κτήνους
Κυνηγιέμαι απ’ το χθες
Πληρώνω καταθλίψεις ενοχές διαστροφές

Όμως πληρώνομαι γι’ αυτό πληρώνομαι
Μ’ ανώδυνες μικρές διαδρομές
Πάνω κάτω σε μια λαίμαργη χώρα
Μέσα έξω σε μια αχόρταγη χώρα
Πληγώνομαι απ’ αυτήν πληγώνομαι
Μα ξαγρυπνάω γυρεύοντας τα άχρηστά της δώρα
Τα άχρηστά της δώρα
Τα άχρηστά της δώρα

Από εύσπλαχνους δήμιους
Ζητάω αναβολές
Για την καρδιά ενός κτήνους
Τρέφομαι με ψευτιές
Πληρώνω φίλους σκύλους διαλυμένες γιορτές

Φιμώνω τοίχους
Ταΐζω μηχανές
Για την καρδιά ενός κτήνους
Καταπίνω φωτιές
Πληρώνω ερωμένες σιωπές εκβιαστές

Όμως πληρώνομαι γι’ αυτό πληρώνομαι
Μ’ ανώδυνες μικρές διαδρομές
Πάνω κάτω σε μια λαίμαργη χώρα
Μέσα έξω σε μια αχόρταγη χώρα
Πληγώνομαι απ’ αυτήν πληγώνομαι
Μα ξαγρυπνάω σέρνοντας τα άχρηστά της δώρα
Τα άχρηστά της δώρα
Τα άχρηστά της δώρα

Τρύπες – Ένα Πληρωμένο Τραγούδι

Πέραν του ότι είναι υπέροχο το κομμάτι και ο δίσκος ολόκληρος ένα ορόσημο, είναι μία μπάντα που τη χαρακτηρίζει το γεγονός ότι δεν μασούσε τα λόγια της!

Επαναλαμβάνω για όποιον/α δεν το εμπέδωσε:

Από εύσπλαχνους δήμιους
Ζητάω αναβολές
Για την καρδιά ενός κτήνους
Τρέφομαι με ψευτιές
Πληρώνω φίλους σκύλους διαλυμένες γιορτές

Όντως πληρώνουμε, εμείς η “Γενιά του ’80” (Εν Εμοί – Γενιά του ’80) και έχει και απάντηση ο ποιητής ως προς το τι πληρώνουμε. Πληρώνουμε τις διαλυμένες γιορτές (βλ. μεγαλεπήβολα σχέδια όπως Ολυμπιακοί Αγώνες) και φίλους-σκύλους (βλ. ημέτερους που τα τρώνε με μανία;!) και άλλα πολλά.

Και συνεχίζει ο ποιητής:

Πάνω κάτω σε μια λαίμαργη χώρα
Μέσα έξω σε μια αχόρταγη χώρα
Πληγώνομαι απ’ αυτήν πληγώνομαι
Μα ξαγρυπνάω σέρνοντας τα άχρηστά της δώρα
Τα άχρηστά της δώρα
Τα άχρηστά της δώρα

Ναι ρε φίλε μου! Μας πληγώνει αυτή η αχόρταγη χώρα και μας κάνει να αισθανόμαστε “άνθρωποι Β’ Διαλογής” (Εν Εμοί – Β’ Διαλογή) όταν μας κουνάει τα fuel pass και τα λοιπά λες και δίνει λαχούρια σε ιθαγενείς!

Δεν τα θέλουμε τα άχρηστά της δώρα, θέλουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια και όχι σαν “Ρομπότ” με την Τεχνητή Νοημοσύνη να μας “κοιτάει σαν κάμερα” (Τα Ξύλινα Σπαθιά – Ρομπότ).

Από την άλλη, θέλουμε όλοι να είμαστε “Fitter, Happier” (Radiohead – Fitter, Happier) και όλα αυτά, αλλά μας ρωτάς ρε μάστορα αν μπορούμε;

Fitter happier
More productive
Comfortable
Not drinking too much
Regular exercise at the gym (3 days a week)
Getting on better with your associate employee contemporaries
At ease
Eating well (no more microwave dinners and saturated fats)
A patient, better driver
A safer car (baby smiling in back seat)
Sleeping well (no bad dreams)
No paranoia
Careful to all animals (never washing spiders down the plughole)
Keep in contact with old friends (enjoy a drink now and then)
Will frequently check credit at (moral) bank (hole in the wall)
Favours for favours
Fond but not in love
Charity standing orders
On Sundays ring road supermarket
(No killing moths or putting boiling water on the ants)
Car wash (also on Sundays)
No longer afraid of the dark or midday shadows
Nothing so ridiculously teenage and desperate
Nothing so childish
At a better pace
Slower and more calculated
No chance of escape
Now self-employed
Concerned (but powerless)
An empowered and informed member of society (pragmatism not idealism)
Will not cry in public
Less chance of illness
Tyres that grip in the wet (shot of baby strapped in back seat)
A good memory
Still cries at a good film
Still kisses with saliva
No longer empty and frantic
Like a cat
Tied to a stick
That’s driven into
Frozen winter shit (the ability to laugh at weakness)
Calm
Fitter, healthier and more productive
A pig
In a cage
On antibiotics

Radiohead – Fitter, Happier

Όπου το παραπάνω τραγούδι, αν το ακούσεις στο concept του “OK Computer” (το album), δε μπορεί παρά να μην κυλίσει αυθόρμητα ένα δάκρυ, αν το κάνετε θα με θυμηθείτε.

Ρε μπας και φταίει η “Ευρώπη, εσύ μας μάρανες” (Τζίμης Πανούσης – Αχ, Ευρώπη);

Διότι, όπως έλεγε ο διορατικότατος τραγουδοποιός από τότε:

Αχ Ευρώπη αχ Ευρώπη
Εσύ μας μάρανες εσύ μας μάρανες
Μας τη φέραν οι βάρβαροι
Μας θαμπώσαν με δώρα
Με χαντρούλες πολύχρωμες
Και κουτιά κόκα κόλα

Μας τη φέραν οι βάρβαροι
Μας φλομώσαν στο ψέμα
Μας τρελάναν στα πέναλτι
Και δεν έχουμε τέρμα

Δεν μπορώ δεν μπορώ δεν μπορώ να τη βρω
Με κομπιούτερ και με κουμπάκια
New wave jazz rοck sex drugs rοck n’ rοll
Με τζατζίκι και με σουβλάκια

Αχ Ευρώπη αχ Ευρώπη
Εσύ μας μάρανες εσύ μας μάρανες
Γερμανίδες τουρίστριες
Που διψάνε για σπέρμα
Γιαπωνέζοι βρικόλακες
Με καλώδια στο αίμα
Ξεχυθήκαν στο σύνταγμα
Από δούρειο ίππο
Με καπνούς και με λέιζερ
Και μας πιάσαν στον ύπνο

Τζίμης Πανούσης – Αχ, Ευρώπη

Γενικώς, όπως διαπιστώνετε, οι “Καλλιτέχνες” (Τρύπες – Artistz), ήταν όχι μόνο (πολύ) μπροστά, όχι μόνο ήταν επικίνδυνοι, αλλά και αυτο-σαρκαζόμενοι:

Κύριε ευλόγησε τις ζόρικες καριέρες μας
Και τ’ ακριβά πολυτελή μας καταφύγια
Με δόξα στόλιζε τις νύχτες και τις μέρες μας
Να ξελογιάζουμε νεκρά ακροατήρια

Κύριε σήκωνε ψηλότερα τις μύτες μας
Κάνε τα μούτρα μας ν’ αστράφτουνε μυστήρια
Με χρήμα γέμιζε τις μέρες και τις νύχτες μας
Να ξελογιάζουμε νεκρά ακροατήρια

Τρύπες – Artistz (απόσπασμα)

Αφιερωμένο στον/στην κάθε influencer της κακιάς συμφοράς, που ξεχνάει ότι “Ο Έρωτας δεν είναι υπόθεση φτηνών σουξέ” (Ενδελέχεια – Ο Έρωτας) και πως ακόμα υπάρχουν κάποιοι από εμάς που πιστεύουν στην αγάπη και όλη αυτή τη Jazz!

Μέχρι και οι μελιστάλαχτοι Ονειροπαγίδα (αγαπησιάρικη μπάντα της εποχής μου) έγραψαν ένα “Πλαστικό” (από τα Μικρά Μυστικά) και μιλάνε για:

Πλαστικό όπου γυρίσω πάντα κάτι θα δω,
Το μυαλό τους στο χρήμα εργοστάσιο πλαστικό πλαστικό

Ονειροπαγίδα – Πλαστικό (απόσπασμα)

Προσωπικά χαίρομαι που μεγάλωσα ‘αναλογικά’ και χαίρομαι ακόμα περισσότερο που ξαναρίχνω αυτιές στα παλιά μου CD.

Πέρα από του ότι είναι η καλύτερη άσκηση για τη μνήμη, με βοηθά πολύ να ισορροπήσω!

Οπότε… θέλω να πω πως… “έρχεσαι με λόγια κι υποσχέσεις γι’ αγάπη” (Μωρά στη Φωτιά – Υποσχέσεις) αλλά στην ουσία, στην εποχή μας, ο καθένας θέλει να σου πουλήσει και το κατιτίς του.

Για παράδειγμα, όλοι οι ‘αθώοι’ σφίχτερμεν που διαφημίζουν το αψεγάδιαστο κορμί τους στο ίντερνετ για να έχουμε το εξής αποτέλεσμα…

Θέλω ένα κορμί άθικτο
ένα κορμί καθαρό
να σκαλίσω πάνω του την ιστορία μου

Μια καρδιά αθώα
παιδική, ανυποψίαστη

Να την ακούω σιγά σιγά
να πρωτομουρμουρίζει
τις πρόστυχες μελωδίες μου

Αγγελάκας και Καρράς – Θέλω ένα κορμί άθικτο

…στη ουσία πελατάκια ψάχνουν.

Ευχαριστώ, μα δε θα πάρω.

Θα προσέχω την υγεία μου, ναι, αλλά δεν θα πεθάνω και από τις τύψεις για ένα παγωτό σοκολάτα, κάπου ήμαρτον.

Και τέλος πάντων η υπερπληροφόρηση και η υποκρισία των καιρών μας σίγουρα τα διογκώνει όλα αυτά τα φαινόμενα.

Χρειαζόμαστε όμως πραγματικά μία “Karma Police” (Radiohead – Karma Police);

Karma police, arrest this man
He talks in math
He buzzes like a fridge
He’s like a detuned radio

Karma police, arrest this girl
Her Hitler hairdo
Is making me feel ill
And we have crashed her party

This is what you get
This is what you get
This is what you get
When you mess with us

Karma police, I’ve given all I can
It’s not enough
I’ve given all I can
But we’re still on the payroll

This is what you get
This is what you get
This is what you get
When you mess with us

For a minute there
I lost myself
I lost myself

(phew) For a minute there
I lost myself
I lost myself

For a minute there
I lost myself
I lost myself

(phew) For a minute there
I lost myself
I lost myself

Radiohead – Karma Police

Μάλλον όχι!

Όσοι τη χρειάζονται με γεια τους με χαρά τους βέβαια.

Για τους υπόλοιπους:

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί
Στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα
Κι αν μας αντέξει το σκοινί
Θα φανεί στο χειροκρότημα

Πρωτοψάλτη Α. – Το Χειροκρότημα (απόσπασμα)

Ναι ναι, (δεν) “θέλω να γίνω σαν Αμερικάνος, μ’ αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος” (Τζίμης Πανούσης – Νεοέλληνας) και δυστυχώς για μένα “καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί” (Μητροπάνος – Ρόζα).

Αυτά είναι τα νέα παιδιά! 🙂

Βρήκαμε το νόημα τελικά;

Μπάαααααα, δύσκολο!

Αν όμως έστω και λίγο προβληματιστήκαμε, είμαστε στον καλό το δρόμο!

Και για όποιον/α δεν κατάλαβε το παρόν άρθρο, είναι γιατί είναι αρκετά πειραματικό, αλλά μεστό σε ιδέες, μην έχετε καμία αμφιβολία.

Τέλος, να πω ότι:

Επίτηδες δεν δίνω τα κομμάτια από το YouTube, ούτως ώστε να μην κολλάμε στη μουσική. Εδώ το θέμα είναι οι στίχοι και η καλλιτεχνική ποιότητά τους.

Το copy-paste είναι φίλος σας, αν θέλετε να τα ακούσετε.

Αρίμπα Μουτσάτσος! (Τζιμάκος R.I.P.)